Şu insanlar ne tuhaf olmuşlar be koca amca,
Yanına gelirler, toprak diye basarlar…
Kabrine gelirler, mermer diye bakarlar…
Hiç sana bakanı, halini soranı var mı?

Ha şu senin geride bıraktıkların var ya,
Hani şu eş dost, hısım akraba…
Pekte vefasız çıktılar be koca amca!
Çok bıkmışlar gibi sanki
Seni toprağa bırakıp sıvıştılar yavaşça…
Oradakiler bari sahip çıktılar mı?
Konuşabildin mi onlarla be koca amca?

Dün kabir ziyaretindeydik.
Gülüşenler vardı kahkahalarla;
Hem de senin yanı başında…
Onlar gibi sende güler miydin be koca amca?

Sahiden şu insanlar çok tuhaf olmuşlar be!
Ayaklarının ucunda,
Bir metre aşağıda
Uzanmışsın yatıyorsun da
Seni çok uzakta sanıp
Göremiyorlar be koca amca!

Sen gideli daha ne oldu ki?
Üç -beş ay… Şunun şurasında…
Gözümün önünde canlı kanlı hayalin,
Kulaklarımda çın çın hala sesin…
Ama insanlar seni
Çoktan unutmuşlar be koca amca!

Sahi, şu insanlar ne tuhaf olmuşlar değil mi?
Sen onların kusuruna bakma.
Onlar ölmeyeceklerini sanıyorlar da
Ondan gülüyorlar böyle kahkahalarla…
Bilirsin; her şey sırayla…
Yakında onlarda gelirler yanına
Sende onların hallerine bakar, bakar da
Gülüverirsin kahkahalarla be koca amca.

02Mayıs 2022/ Mustafa YÜKSEL