Hayat denen ağacın, solmuş her bir yaprağı,
İnsanlar sahte sevmiş, tutuşan eller kirli,
Yalnızlık buram buram sarıyor hep toprağı,
Merhamet rüzgârını savuran yeller kirli.

Söz üstüne söz verip kaçarak gurbet ele,
Yalanı bulaştırıp ağzında tatlı dile,
Sevda için bir ömür çekilecek her çile,
Geçilecek sahralar yürünen çöller kirli.

Kin dolmuş bardaklara yudum yudum içilir,
Söyleyin bu diyardan böyle nasıl geçilir,
Kapanmış hep kapılar bilinmeze açılır,
Aşkını nağmelerde söyleyen diller kirli.

Sabır mahkemesinin celseleri hep tehir,
Gönüler sofrasının lokması dolmuş zehir,
Şu yüreğin her yanı pare pare hep kahır,
Közlenmiş sevdalarda tükenen kullar kirli.

Yeter kopsun kıyamet bunca ihanet niye,
İnsanlardan insana bunca melânet niye,
Rabbimden şu kullara bunca merhamet niye,
Satır satır aşk çıkan inleyen fallar kirli,
Merhamet rüzgârını savuran yeller kirli.

Cihan BERDİBEK
28.01.2022