HER BİRİ KADINDI
Göğün maviliğinin altında, hüzünden ıslanmış hayatlar var..
Elleri çiçek görmeden, çiçekleri bir bir yutkunanlar..
Kalp otağından yara alanlar,ağır yaralı olanlar..
Unutulmuş çocuk gülümsemeleri, kuruyan dudaklarında kalanlar...

Gözyaşları ile kederin resmini çizenler mi dersin tuvallere..
Şair olup hayatını, şiirlere döken mi dersin hece hece..
Nakış nakış işlenmiş sabır taşları, sanki terzi misalince..
Kırk yama olmuş dolunayları, söküktür gökyüzleri her gece...

Kararan gecenin mateminde,
matem bürünmüş bir seher vaktinde..
Bir nostaljik plakta çalan türkünün,hoyrat sazının telinde..
Bir yanık sesin, en can alıcı ritminde..
Vazgeçmişler hayatlarından derin bir iç çekişte...

Oysa; bir damla düştü yapraktan toprağa..
Üflenirken ruh bedene,kadınlar sizin için yaratıldı çalınmıştır kulağa..
Ama her bir parçaları koparılmakta,
İsimleri merhumu nasıl bilirdiniz ile başlayan dualarda...

Buz gibi olan gerçekler,
Ağlayarak feryat eden babalar anneler,
Her gün farklı boyutlarda kefenler,
Özenle kazılan, karanlık, derin kabirler,
Ve
Omuzlarda taşınan,
Ayseller,Hanifeler, Başak Cengizler...

Sükût’u YâR ✍🏻