Nefreti dağlara yazsam
Yıkılmış yüreği kazdığım çukura gömsem
Yeşeren üstündeki çiçekleri yaşlarımla büyütsem
Seni geri getirebilirmiyim
Olamam bir daha sevenin
Olmuyor gelmek istenen yollarda sen
İçiyor yine kahırları ben
Sensiz kurudu bu ten
İstesemde sana varmak yapamıyorum, yapabilirmiydin sen
Oluyor bağlayan ihanetin
Bu dağda en derin yere gömdün
Eller ağladı, ben yandı sen anlamadın
Yaşlarımdan akan çağlayanım
Akar dururum sonra kururum
Sonda sen olamam
Yapamam
Sevilesi ihanetse, bu sevgiye kalamam
Affedemem
Sevdim diye haykıramam
Derdimsin ama değilsin derman
Çıkmaz affına mazhar ferman
Anladımki ne varsa senden gelen yalan
Gömdüm sevgimi bir çukura elde bu kalan
Sen artık unutulmak istenen
Olamaz dilerim benim gibi sevenin
Bu sevgi artık yürekde kavrulmayan
Yazdı mısra-i nefreti, ihanetine uğrayan,
Sen okuyan,
Sen, koca bir yalan…
AĞUSTOS’2008-08-14