Sanatla gelen mucizesin sen,
Sanat sahibini bilmen,
Şükretmendir istenen,
Şükürle çoğaltman,
Niyazla istemendir beklenen.

Sabrı unutmadan,
Tedbiri bırakmadan
Tevekkülü tam edip,
Teslimiyeti hissedip,
İhlâsla, edebi bilip
Huzurda Rıza isteyip
Huşu ile bekleyip
Gönül ile seslenip
Hal ile dile gelip
Lafzı aşk,varlığı hiç edip
Kendini bilip, huzurda beklemen.

Muhabbet le geleni
Hakk diyerek dile getirmen
Tefekkürle yükselmen,
Varlığının gayesini bilmendir
İstenen,

Sahi hiç düşün mü kendini?
Neden yaratıldığını, kusursuz olduğunu,
Yaşama gayeni, ne kadar vakit ayirdin?
Kusursuz bedenin sahibine,
Yoksa sahipsiz, sebepsiz mi sandın?
Düşünmeye vakit mi bulamadın?
Neyin peşine düştün, nerede kayboldun?
Peşine düştüğün de O’nun değil mi?
Aldandığın Dünya değil mi seni oyalayan?
Yalnız kaldığında kim ne kadar yakın sana
düşündün mü?
Sor bir kendine?
Bu kadar kusursuzluğun sahibi kim diye?
Düşün ve şükret!
Şükür ile ihlası bir et,
İmanla amel et,
İlahi Rıza ile dua et,
Kendini son nefeste düşünerek,
Huzura, sürur â, gerçek olana
Her daim yakın et.