Sakın hiç bir şey söyleme,
Kim anlar ki halimizden,
Sessizliğin hüküm sürsün,
Kim bilir ki bizi bizden!..

Uyanınca aydınlık sabaha,
Aşktan yüreğim yorgun,
Esintisiz göğün bulutlu,
Esmez sin için durgun!..

Nerede ısıtan sıcak rüzgar,
Yazların o canlı gümüşü,
Kuşların adı geçmez çekilir,
Bulamayız cömert ötüşü!..

Sonbaharın akşam ateşi,
Yanar şenli yuvalarda,
O yanan ateşin aksi,
Karşı evin duvarlarda!..

Gök delen sabah soğuğu,
Giydirecek kalın hırkamı,
Ruhu alt üst edip taşıyor,
Birde buğular her camı!..

Ben gök yüzüne asılmış,
Aşkımın adını taşırım,
Hiç duyulmadan işitilen
Aşk sesiyle karışırım!..

Ağaçlar yitirir elbiselerini,
Ve dört bayırda yenilmiş,
Rüzgar götürür yaprakları,
Görülmez dal giyilmiş!..

Ayrı kaldım o gözlerden,
Ruhun zerresinde gamı,
Gülmez sabah aydınlığın,
Anlasana, Ekim akşamı!..


Veysel Kimene
Sevda Şairi
(Kemal Yenice)

27/09/2021