Parmaklarımı çırptım masallardaki gibi
Dönecek sandım zaman çocukluk yıllarıma.
Gittim aynaya baktım,
Bembeyazdı saçlarım yine
Ve duruyordu zamanın izleri tüm çıplaklığı ile yüzümde.
Dönmeyen çocukluğumla yitirdiklerim
Bir bir geçtiler gözümün önünden.
Tahta köprü,
Sarı iki katlı ev
ve camda annem!
Yalın ayak koşturup bir yandan
Bağırıyordu halaoğlum; anne diye
Halam ses veriyordu; ne var.
Ne var?
Bir ok fırladı ne vardan saplandı yüreğime,
Hiç bir şey, hiç bir şey!
Hiç bir şey yoktu artık dünden kalan.
Garibim şimdi bilinmez zamanlarda,
Bilinmez diyarlarda
Ne arayan nede soranı olan.
Her içli türkü bir yara daha açıyor sineme.
Ve çıkıyorum dışarıya,
Düşte hayalde gibi
Daha da çok sarhoş gibi.
Adımlarım yorgun, gönül dargın,
Gözlerim bir dost arıyor eskiden kalan!
Divane gibi dönmelerim bitip,
Nice sonra başladığım yerdeyim,
Aynanın karşısında;
Saçlarım hala beyaz,
Yüzümde çizgiler de duruyor!
Gözlerimse nemlenmiş, anladım yalnızım...