Artık kimse bilmesin içimi
Güllerinin dikeni parçaladı yüzümü
Ballarınla doldurmadın kalbimi
El olarak gördün ya beni gönlüm buza kesti


Şeker rüzgarlarınla esmedin
Ne el oldun, ne yar oldun selamı kesmedin
Komaya girdim de beni toprağa gömmedin
Bir kardelen gibi karların altında kaldım baharı bekledim



Güzel baktında ben mi görmedim
Sen kollarını açtın da ben mi sevmedim
Aşkta ki ihanetinin izlerini silemedim
Bir canımı bin sefer çiğnedin drakulam


Birlikte salıncağa binmiştik
Eğlenmiştik gülmüştük
Ben sana bir kalp vermiştim
Seni birlikte sevdiğim o erik çiçekleri kurudu şimdi


Papatyaları senden sonra hiç sevmedim
O minik sevimli menekşeleri bir daha görmedim
Senden sonra aşkı hissederek yaşamadım
Yandı dünyam son gülüşünün ardından


Dünyaya mavi seslenirdim sen ile
Yanıldım benim değilmişsin ipek kalbin ile
Hiç yakışmadı ayrılık sen güle
Ben seninleyken gülüşlerinde ki kelebektim oysa


Bensiz mutlu olmadığını biliyorum
Bazen kendi kendime seni arayıp soruyorum
Mevlam sonumuzu nasıl yazmışsa öyle istiyorum
Bin kırgınlığım olsa sana birini söylemem
























09 Mart 2021
Erdemli