2
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
565
Okunma
Karanlığın içinden sessizce çıktı,
Bir fısıltı bıraktı gönül kıyısına.
Ne yüzü görünürdü ne de ayak sesi,
Sızardı usulca insanın kaygısına.
Kötü şeytan derlerdi geçtiği yerlere,
Şüphe ekerdi umutların yerine.
Bir kıvılcım bırakırdı öfkenin içine,
Ateş büyürdü sonra kendi kendine.
Dostu düşman eder, kardeşi ayırır,
Bir sözden fırtınalar koparırdı bazen.
Kalplere gölge düşer, sevgi eksilirdi,
Yalanlar gerçeği boğardı derinden.
Ama en büyük gücü korku değildi,
İnsanın zaaflarında saklıydı izi.
Kapıyı açan olmadıkça içeri giremez,
Beklerdi sabırla, kandırmak için bizi.
Bu yüzden aynalara bakmalı insan,
Önce kendi içindeki sesi tanımalı.
Çünkü şeytanın kurduğu en büyük tuzak,
İnsana kendini unutturmaktı.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz