Senden başkası dünyada yok sanırsın
Tüm dertleri sanki sırtlamış taşırsın
Başkasını düşünmez, çalım atarsın
Ben, ben ve yine ben der, hava basarsın
Böbürlenme efendi bir kuru cansın

Sultanı olmuş bencilliğin tahtlara
Kibir merdiveni kurmuşsun cihana
Hele kabuğunu kırda, bak etrafa
Ben, ben ve yine ben der, kasılırsın
Bir gün, gelirsin sende ağam, hesaba

Kişiliğini almışsın ki makamdan
O da gidince gör, kim tanır yakından
Onlar gayrı, selamı vermez uzaktan
Ben, ben ve yine ben der ahkam kesersin
Gör ki geçersin azrailli sokaktan

Hiddetin ile kurutmuşsun her yanı
Sanırsın kaf padişahın sol tarafı
Durup söyle edemezsin iki lafı
Ben, ben ve yine ben der ustalık edersin
Kibrin kabir olur, taş dolar etrafı

Dünya evveliden kurulu bir düzen
Hepimiz insanız sıra ile göçen
Vay ki, ona bencillik içinde yüzen
Ben, ben ve yine ben der nara atarsın
Bir gün biter paşam senin de hikayen

Derlerse bunları neden yazdın niye
Kimisi makama tav, gider düzüne
Derdini dert sayan, yanar haline
Bir el uzatmaz fakir ile yetime
Günler de biter paşam, muma dönersin,,
...