Kendisi küçüktü yüreği büyük
Vatan beni bekler ana diyordu
Sırtımızda ağır olsa da bu yük
Kıymet verilir mi cana diyordu?

Döktü gözden bir kaç damla selini
Bükecekti hasret elbet belini
Son kez anasının öptü elini
Hakkın helal eyle bana diyordu

O Hatçe kadının doldu gözleri
Döküldü dilinden ibret sözleri
Düşmanı görünce dönersen geri
Hakkım helal değil sana diyordu

Bıyıkları terlememiş bir yiğit
Vatan sevdasına anası şahit
Üzülme anacan olursam şehit
Şehitlik yakışır şana diyordu

Yurdumuza düşman girmesin diye
Hasan’ın gönlünde vatandı gaye
Yolculuk başladı Çanakkale’ye
Gidiyorum kutsal hana diyordu

Vardı iştimaya aşk ile durdu
Geldi komutanı sual buyurdu
Hemen saçındaki kınayı sordu
Ben cevap veremem buna diyordu

Birazcık muhabbet uzadı derken
Komutan merakta cevap dilerken
Dedi anam yaktı bana gelirken
Hele bir sorayım ona diyordu

Neden yakmış öğren kınayı anan
Bir mektup yazdırdı sılaya Hasan
Cevap veremedim sordu komutan
Nedir saçımdaki kına diyordu

Mektup ulaşınca Hatçe Ana’ya
Sevincinden sığmıyordu dünyaya
Gözündeki yaşlar döndü deryaya
Cevap yazam can Hasan’a diyordu

Cevap geldi yandı komtanın içi
Ama Hasan çoktan yapmıştı göçü
Biz kurban seçeriz kınalı koçu
Selam söyle komutana diyordu

Kimseler bilmiyor yürek sızımı
Felek kış eyledi bahar yazımı
Ben de kurban seçtim Hasan kuzumu
Hakkım helal benden yana diyordu

Vatan için kimler geçti serinden
Birden duygulanıp kalktı yerinden
Komutanı hüzün sardı derinden
Minnettarım bu kurbana diyordu

Ozan Murat sözü burda bitirdi
Bu sözler tarihe aldı götürdü
Kınalı Hasan’ı dile getirdi
Saygı duyun bu destana diyordu

Murat Erciyas