Yeryüzünde
İkinci bin yıl başlıyordu...
MİLENYUM’du
Kendi halinde
Geçim yolunu tutmuş
İmparatorluk küllerinden
Cumhuriyetini kurmuş
Tam bağımsızlık ateşinin
Üzerinden daha
Bir asır geçmemiş
Genç bir ülkeydik
Kendi yağımızla kavruluyor
Dünya da güven duyuluyor
Ele güne muhtaç olmadan
Hadi olduk diyelim
Kabul gören ölçüleri aşmadan
Geçinip gidiyorduk...

Sihirliydi Milenyum
Ne olduğunu
Neler döndüğünü bilemeden
Bankalardan
Telefonlar arıyor
Mesajlar geliyor
Hemen gelin
Para verelim diyorlardı
Kabul ettik
Paraya boğulduk
Artık Dünyalıydık
Yeryüzü egemenlerinin
Yere göğe konduramadığı
Lider ülkeydik
Zokayı yutmuş
Belamızı bulmuştuk...

IMF ye borç veriyoruz diyor
Övünüyorduk
Oysa IMF içimize
Damarlarımıza girmiş
Toplumu alabildiğine
Kefilsiz borca sokmuş
Taşınmaz mülkler
Tapular karşılığı
Krediler havada uçuyor
Sonsuz ömürlü
Anadolu toprakları
Yarı yıl ömrü
Yirmi yaş olan
Konutlara evriliyor
Tarlalar ekilmiyor
Toprak üretimden düşüyor
Köyler boşalıyor
Borç yiğidin
Kamçısıdır deniyor
Sanki
Borçlanmaya özendiriliyorduk.
İnsanlar
Emanet paralarla coşuyor
Mutlu oluyor
Tarlalar tapular
Kimlere gidiyor bilmiyor
Oynanan oyunu göremiyorduk...

Kamu özelleşiyor
Temel ihtiyaçlar
Zorunlu hizmetler
Devletten alınıp
Tekelci sermayeye sunuluyordu
Zenginler arttıkça
İşsizlik geçim zorluğu
Yoksulluk açlık
Toplumun
Çok büyük kesimine
Gitmemek
Bitmemek üzere yerleşiyor...
Algı rüzgarları
Yaşam gerçeklerini savuruyor
Hamasi söylemler
Gönülleri doyuruyor
İnsanları coşturuyor olsa da
Yoksulluğu açlığı
Bir türlü yok edemiyordu
Adı Milenyumdu....!!!

Necip Kahraman