BE GÜLÜM

Karın yağışını izlerdik uzun uzun
pencereden bir zaman
Dağların yamaçlarına yamaçlarına
üfürüp yığıyordu karı rüzgâr
Vızz vızz diye esiyordu soğuk
iliklerimize kadar işliyordu
Sonra kar topu oynadı çocuklar
cıvıl cıvıl gülüşe gülüşe be gülüm

Sonra ilkbahar geldi
kuşlarda bir telaş bir telaş
cıvıl cıvıl yuva kurmaya başladılar
Oğlak kuzu çayıra çimene doğdu
arılar vızır vızır ağaçlara çiçeklere daldılar
Doğa yeşilleniverdi
herkeste her yerde bir hayat telaşı
başlayıverdi be gülüm

Sonra yaz geldi
kimi çalıştı karınca gibi
kimi de yattı aynı benim gibi
tembel tembel
Ekildi biçildi toplandı
meyveler al al oldu tatlandı
Nasıl geçti zaman su gibi
anlayamadık be gülüm

Şimdi sonbahar geliverdi
Hatayda yangın çıktı
Kuru yaş yandı bütün ağaçları
hayvanlar çığlık sesleri göğe yükseldi
Duymadık duyamadık onca canı
yakmasalar olmaz mıydı

Zaten güz geldi bak
birer ikişer düşüyor
agaçların yaprakları
Aynı hayal bahçemiz gibi
düşüp karışıyor ağlayarak
çatır çutur galezleri toprağa

Ayı yıldızları bile seyretmiyorum
uzun uzun gelmiyor içimden
Soğuk havalar giriyorum içeri
örtüyorum kapıyı
Çöküyor öylesine bir zifiri karalık
karanlığın en kuytu köşelerime
akıyor içime yalnızlık

Artık dönsen olmaz mı be gülüm
Kaçıp bizden giden zaman
en büyük pişmanlık

H.Gürbüz 10.10.2020.