DEFTERİM KALEMİM
Bembeyaz sayfanla güldün yüzüme
Sineni çizerken kara kalemim
Dönüp aldırmadın bunca sözüme
Açtıkça bağrına yara kalemim

Bazen tarla oldu çiçek gül oldu
Bazen yürüdüğüm uzun yol oldu
Bazen anlatılmaz bin bir hal oldu
Yazdı da demedi dura kalemim

Nice krallar nice saraylar yıktım
Çoğundan yaralı muzaffer çıktım
Tığı kemendimi boynuma taktım
Demez yeri değil bura kalemim

Dağ başında pınar oldum çağladım
Rüzgâr esti yağmur yağdı ağladım
Özümü bitmeyen aşka bağladım
Gönül vermiş yanan nura kalemim

Sırrımızı yazdık dağ ile taşa
Sakladık yıllarca yoktur telaşa
Kazıdı künyemi bir mezar taşa
Çekiç tokmak vura vura kalemim

Bilse de söylemez Zümrüdü Anka
Ervahı ezelden sözü var hakka
Geçiyor ömür gün saat dakika
Musallada dosta sora kalemim

İRADİ‘nin böyle defter kalemi
Kimseler görmesin derdi elemi
Eksiğin görmeden sev şu âlemi
Kalplerde çıkasın tura kalemim

İRADİ (İsmail Aydoğmuş)