Eskiden gelinleri kaynana beğenecek,
Gelin,damat yüzünü akşamları görecek,
Konuşma yapamazlar biri bir şey diyecek,
Aslında o günleri arıyor bazen insan.

Düğünler yapılırdı salonsuz hep evlerde,
Tabi bu dediklerim şehir değil köylerde,
Lüküs lamba olunca ışık olur her yerde,
O eski düğünleri arıyor bazen insan.

Ahçı tutmak elbette moda idi o zaman,
Herkes yemek yapamaz beceri yok o zaman,
Yemekler aynı yemek lezzetliydi o zaman,
Sütlaç ile tatlıyı arıyor bazen insan.

Kavalcı kemaneci çalardı havaları,
Üç kızın arasına girmezdi başkaları,
Kenarlarda olurdu o köyün uşakları,
O prensipli halleri arıyor bazen insan.

Yaşlıların yanında oynayamazdı gençler,
Kızlar izin almasa kükrerdi ağabeyler,
Bir kişi yönetirdi ey gidi eski günler,
O köy geleneğini arıyor bazen insan.

Her düğünün sonunda vaybeni yapılırdı,
O işi becerenler baş tacı yapılırdı,
Karşılıklı söylenir seyirler yapılırdı,
İnanın o günleri arıyor bazen insan.

Ne idi o günlerde patlar idi bombalar,
Enişteler kol gelir yanar idi ormanlar,
Yarışma halindeydi o zaman akrabalar,
Neşeli o günleri arıyor bazen insan.

Bahşiş konusu hala bizde devam ediyor,
O zamanki başlıklar haneleri üzüyor,
Ama alınan başlık hep kız ile gidiyor,
O günkü hoşgörüyü arıyor bazen insan.

Yoksuzluk o zamanda bel bükerdi şüphesiz,
Bir dikiş makinesi, beşibirli ,küpesiz,
Bazen kırgınlık olur inanınki sebepsiz,
İnanın o günleri arıyor bazen insan.

Cüzdan yoktu o zaman taşınır idi kese,
O da nasip olmazdı kimi zaman herkese,
O zaman insanlarda başlar idi vesvese,
O zor günleri bile arıyor bazen insan.

O zaman gelinlere kapılık verilirdi,
Onun için çok zaman ahıra gidilirdi,
En iyi ineklerden biri beğenilirdi,
O güzelim günleri arıyor bazen insan.
*
Altuncu anlatamaz o güzelim günleri,
Şimdi medeni olduk güya gittik ileri,
Biraz eskiye doğru götürmüşüm sizleri,
O sohbetli günleri arıyor bazen insan.

09.09.2009
Muzaffer Altuncu
-Gölcük-