Saat 04.00
İçim içimi kemiriyor,
Yüz hatlarımın her karışı gözyaşımla sulanmış halde Affetmek ne zormuş,her bir şeyi .

Kalbin beyine hükmetmesi ne zormuş be arkadaş ... Hani tonlarca yük altında kalmış bir kolun eli gibi,çeksen kopacak bıraksan kullanılmayacak . Her neyse kendi başımı ağrıttım yine;
Tenhaya çektim bu gece kendimi,fikrimi,vicdanımı bana zıt ve benimle eş her bir zerremi . Sorgu yargıcı ben Mahkum ben ... Kendi içimde hesaplaşmakla meşgulüm suçlu ya da suçsuz her şekilde hatalı olan benim,her şeyi azad edip,her bir şeyi affedecek kendim de yeni bir kişilik yaratacaktım ve sanırım başardım. Vay arkadaş ne denli ağır işliyordu vakit,geçmek bilmiyor dakikalar ama bir kesinlik var ki affetmeye başlamıştım. Zormuş affetmek .
Bildiğin canlı canlı kendi derini yüzmek gibi birşey sonuç olarak başardım. En azından "Her şey yolunda mı" ? Sorusuna "Her şey yolumda"diye cevap vermeyeceğim. Affetmediğin birileri var mı sorusuna ben affettim,onlar da kendilerini affetsin diyebileceğim. AFFETTİM; Arkamdan türlü türlü oyunlar çevirenleri Bedduasını eksik etmeyenleri Bahane arayıp benden uzak duranları Yüzüme gülüp sırtımdan vuranları "AFETTİM" lan tüm sahte planları. Sonu varmış her bir şeyin, Gecenin son demindeyim şimdi Yazımın son hecelerinde Saat 06.00 yeni bir gün,yeni güzellikler. Güzel düşünün,güzel olsun.
Son birşey "AFFEDİN