MEVSİM KIŞ...
Hüzün dolu bir mevsim sonrasında
Anlatacak çok şeyi var
Dert çöker yamaçlarına.
Belki bir yalnızlık belki bir yorgunluk öfkesi
Sert ayazında saklıdır Akdağ’ın derin hüzünleri.

Kış mevsiminin,
Soğuk ayazını taşıyan eteklerine
Sanki gizlemek istiyor gibi,
Bir sessizlik çöker dumanlı sisli sıradağlarına
İçindeki dertlerini gözyaşı döker gibi 
Suluova ya bakarak ağlar.

Dut ağacının son yorgun yaprağı da düşünce
İçindeki dertleri boşaltırcasına
Gökyüzü kış bulutları savurur rüzgarları
Süzülerek düşer mevsimin ilk kar beyazı Akdağ’a

Beyaza bürünür nakış nakış karlı tepe
Ortak olur puslu dumanlar ayaz gecelerine
Bitmez kışın,
Zirvesinde sisi tipisi boranı
Yayılır Suluova ya
Akdağ’ın karakış fırtınası.

Dört mevsimle geçer asırlardır Akdağ’ın ömrü
Eteklerinde o soğuk beyaz mevsimin gözyaşları
Derin selam gönderir yorgun sevdalı yüreklere
Kış mevsiminde Akdağ ne kadar güzeldir şimdi..