Benim tipim hep kayıktı!
Marmara da balık misali. gönlüm , her olta atana tav oldu.
Hep yanlış zamanda, dogru insanı aradım durdum..
Elverişsizdi! Teknem ilk fırtınada denizin dibini boyladım..

Elbette; bende bir anadan üryan !
Sag kulagına okunan ezan sonrasında
Bu hayatta varoldugumu hatırladım.
Belkide tek haklı kusurum ! Kendimi çok
Geç tanıdım..

Başkaları için, başka oldum.
Bilmedigim limanlara demir attıgımı sandım.
Lisanım yetersiz kaldı . bazen konuştuklarımın
Hiçbirini anlamadım..

Hassasiyet inisiyatifi hususunda özellikle
Ansızın avlandım..
Kâfi bulunmadım! Yaşama endişem ayyuka çıktıgı zamanlarda bilhassa..
Yada yanlış anlaşıldım..
Dipsiz bir kuyu bu esasında zihnimden firar eden "balık burcu"

Zor ! Geliyor üstelik zoraki derecede
Can yakıcı..
Akıl almıyor.. Aklım yetmiyor gibi’de
Sorgulamak ! İstemedigim bu pervasız nefes alma delirtisi!
Delirtmek üzere sanki beni..
sessizce..