Mehmet Cantekin’e Saygılarımla

Adını okuyorum yine,
Kararmış mezar taşında,
Kurumuş otlara gidiyor elim,
Tek tek yolmuştum önce ki gelişimde,
Gurbetin yolu uzun,
Uzuyor gelişlerim bağışla beni…

Çalışma odamda asılı resmin,
Genç ölümlere götürüyor her gün,
Hayatın aç gözlü kara kurtları,
Beyinleri kolalamışlar yalanlarla,
Uykular kurşundan ağır,
Asırlık morfinli uykular…

On şiddetindeki sarsıntılar bile,
Açmıyor bakar kör gözleri,
Nice fidan verdik toprağa senden sonra,
Zindanları eskitti genç bedenler sabırla,
Ve hep bir adım ileri,
İki adım geri ne yazık ki yürüyüşler…

Özlemle kokluyorum yine,
Yanağımı koyduğum toprağını,
Düşlerinizi düşünüyorum hazan mevsiminde,
Selama duruyorum umut yolcularına,
Çıkar tezgâhlarında hayâsızca,
Umutlarını pazarlayanları düşünüyorum…

Mezarında gözyaşlarım,
Akıyor düne bu güne yarına,
Gidişinle başladı kara günlerin ağırlığı,
Savruldum yıprandım hoyrat yellerde,
Şafağı bekledim kan tükürürken her gün,
Umuda su verdim karanlıklarda…