KÜSKÜN MARTILAR

Yıl; iki bin on dokuz,
Eylül’ün dördüydü,
Günlerden çarşamba.

İstanbul’da;
Güzel bir gün, başlamıştı.

Beşiktaş meydaninda;
Korna sesleri,
Vapur iniltisi,
İnsanların ayak sesleri.

Çaycının; simitçinin
Çıgırtgan davetleri,
Hepsi, bir birine karışmıştı.

Trafik polisi;
Ter, kan içinde,
Düdük sesiyle ayırtlıyordu.

İnsanlar’da;
Pür telaş, pür telaş
İnsanlar, bir yerlere gidiyor.

Ama;
Kim, nereye gidiyor belirsizdi.

Herkesin kulağında telefon;
Güleni, bağıranı, söveni
Kim, kimi arıyor, muamma.

Trafik ışıkları;
İnsan yığını,
Hoyrat, uykusuz, aç.

Yeşil ışığı beklerken;
Boğa gibi tepiniyorlar.

Araç trafiğiniki;
Hiç sorma,
Hantal tin, tin akışlı.

Sanki; Sabah duasıydı...!

Lüks arabada;
Son ses, popiler şarkı.

Solist ismail YK.

Şarkı;
Allah belanı versin,
Bana gelen sana gelsin.

Trafik polisi;
Şaşkın, yorgun,
Boynu bukuk,
Tebessümlü.

Öte yandan...!

Sıcaktan mayışan;
Otobüs şoförleri,
Taksi şoförleri,
Motosikletlere, ken bakışlı.

Yaya ışıklarında;
İhtiyarlar, gencler
Çarpışanlar, özür diliyenler.

Gülüşüp, geçenler. ...!

Yavaş yürüyen;
Emekli amcalar, teyzeler
Hızlı yürüyen,
Gençlere yol verenler.

Dev bir şehirde;
Garip döndüdür’ki, dönüyor..

İstanbul;
Bam, başka dünya.

Seviyorum;
Göz, göze bakışarak,
Kavga edenleri.

Birde;
Nezaketten, kırılanları..

Çok uzakta değilki,
Baksana şuraya....!

Sahilde;
Betona dizilmişlere,
Resim çektirenlere.

Gemilerin ittiği;
Deniz dalgasıyla,
Ayakları islananlara.

Olta savurupta;
Balık tutamayanlara,
Hayallerini avlıyanlara.

Onlara ne demeli ?

Onlar’da bişey mi. ?

Dört köşe;
Temiz plastik kova ile,
Denizi yıkayan, saf’a ne demeli.?

Gülmeyin;
Allah aşkına, gülmeyin. ..!

İskelede;
Ters taklayla
Denize atlayanlar.

İnsanlık olsun diye...!

Martılara;
Kaşarlı, sucuklu
Simit atanlar.

Hepsi; Bugüne,
Dört eylül’e mi özgürdü..?
Anlamadımki.

Martılar;
Demişken, aklıma geldi.

Bu yaşıma geldim;
İlk kez şahit oldum,
Şaşırdım.

İki martı;
İskelenin kenarında,
Duvar dibinde,
Sessizce duruyorlardı.

Dikkatli baktık. ..!!

Bir, birilerine küsmüşler..

Zayıf olan;
Nazlı kibirli,
Boynunu ters çevirmiş,
Gagasını, kanatlarına gömmüştü.

Galiba dişiydi...!

Yandan; yandan
Diğer, martıyı kesiyordu.

Sesimizi duyuyor;
Fırsat bilip,
Martıya göz atıyordu.

Toplu ve iri olan ise;
Galiba erkekti.
Sinirli, sinirli
Nefes alıp veriyor.

Arkası denize dönük
Diğer martıya hiç bakmıyor,
Kımıldamadan duruyor.

Belliki;
Gururu incimişti,
Bizi bile duymadı.

Küskün martılara;
Üzüldük, barıştırmak için,
Çok uğraştık, başaramadık.

Gerçekten de,
İkiside inatçıydı.

Sanki; Dişi olan
Erkeği kıskandırmıştı,
İçinden, gülüyor gibiydi.

Çok sevdiğide, belliydi..!!

Hatasını anlamış;
Özür dilemek için ,
Bekliyor gibi, hali vardı.

Erkek olan;
Üzüntüsünden,
Denize, arkasını dönmüştü. .

Denize bakmaya;
Yüzü yok ve mahcuptu,
İçten utanıyor gibiydi.

Küskün martıların;
Birlikte yaşamak,
Birlikte uçmak için,
Nazlaniyorlardı.

Sabırla;
Kavgasız, şiddetsiz
Bekleyişleri ile,
Barışma çabaları vardı.

Yıl; iki bin on dokuz,
Eylül’ün dördüydü,
Günlerden çarşamba.

İstanbul’da;
Güzel bir gün, başlamıştı.

Beşiktaş sahilinde;
Vapurlarn, kornaların ve
insan seslerinin arasında.

Küskün martıların;
Büyük aşk gerçeklerine,
Şahit olduk’ya.

Kanayan;
Kadın seslerimizi,
Hatırladık’ya.

Bir kuş kadar,
Olamadık diye,
Hayıflandık’ya..!!

İnsanlığımızdan utandık.

İnsanlığımızdan...!!

Bilent Atalay
04/09/2019
İstanbul