üşüyorum anne
caddelerde,ıssız sokaklarda
lambalar sönünce korkuyorum anne
bir kibrit yak
o nur cemalin aydınlatsın rüyalarımı

bak öksüz ve yetim kaldım
sığınacak bir yerim,tutunacak bir dalım yok
ne olur,birgün olsun çık gel anne
gel ki o bedenine sarılıp koklayım
sen masal anlat,ben gözlerine bakarak
yanı başına kıvrılıp yatayım

üzülme sen anne
yağmur,dolu,fırtına,kar dokunmuyor
hasretin kadar yüregime
tenha köşelerde seni arıyorum
in cin top oynadığı zaman sokaklarda korkuyorum
bir ses versen anne
kuytu köşelere sinince

bak ellerim üşüyor
gözlerime gözler ilişiyor
korkuyorum anne
caddeleri nefes nefes koşuyorum

mutlu mesut çoçuklar görünce imreniyorum
parklarda,sokak başlarında,cadde ortalarında anne

el versen ellerime
o gül kokunu ciğerlerime çeksem
bir ömür mutlu olurum anne
ne olur gel rüyalarıma anne
artık uyumaktan bile korkuyorum

el ver al beni yanına anne
hiçbirşey bana huzur vermiyor
yokluğunu doğan güneş bile unuturmuyor
halime sırtımı sıvazlayan el bile acıyor
beni kuru tebessümler bile dışlıyor

kalk artık anne
yoksa beni eller gibi sende mi sevmiyorsun
kalkıp gözyaşlarımı silmeyecekmisin
tutup kollarımdan sarılmayacakmısın
bana sende mi küstün anne