Ne zaman baba desem
Sızlar yüreğim 
Kesilir nefesim
Bir tarafım hep eksik
Karışır her şey birbirine 
Gözyaşlarında kaybolur sesim

 
Hatıralar toplanır gökyüzümde 
Sevginle süslenmiş yıllar
Hep gözümün önünde
Öyle bir servet ki bıraktığın 
Tükenmez inan babam
Geçse bile asırlar
 

Seni son görüşümdü
Beni Ankara’ya uğurlamıştın
Neşeliydin, içten gülüyordun 
Dilinde renkleniyordu hayallerin
Ben mezun olacaktım
Sen huzurdan pay alacaktın
Hiç hesapta yoktu ki
Ben seni nasıl görmeyecektim

 
Gurbet ayrılmadı ömrümüzden
Neler sezdim uzaklarda
Derin girdaplarda kaç gece
Soramadım 
İçimde cevapsız sorular birikti
Telefon sesinden korkar mı insan
Ben korktum işte
Acılar yağdı bu iklimde topraklarıma
Hüzün kokarım bu yüzden
 

Şimdi ben de babayım
Ve veda ettiğin yaştayım 
Çocuk yanım eksik ya
Hayatla bitmez savaştayım

 
Yıllar kovalarken yılları
Yokluğundaki karanlık 
Aydınlanmadı
Büyüdü çilenin boyutu 
İçimdeki yangınlardan 
Ve bir inanca tutundum ben
Cennet buluşma yeri
Müjde Allah’tan