Yine sonbahar, yine hüzün ve yine sen
Değişmiyor hayatımdaki özneler, nesneler, acılar
Yine acılarımın, hüzünlerimin öznesisin
Olmuyor, olamıyor, bir türlü
Çıkıp gidemiyorsun hayatımdan
Ne sen bunu becerebiliyorsun ne de ben
Ama yapmalıyız, son vermeliyiz bu olanlara
Hangi aşk mümkündür aşığı öldürmeden,
Yoksa olur muydu adı aşk.

Öldürmeliyiz bizde içimizdekileri,
Her şeyi silip atmalıyı, birlikte yaptığımız,
Kendimiz için kurduğumuz kumdan kalemiz
Hırçın dalgalarla denize karıştı, yıkıldı, yok oldu
Bir bir, özenle, üst üste koyduğumuz
Kum taneleri, sulara karıştı, tıpkı bizim gibi,
Biz de savrulduk, karıştık hayatın karmaşasına
Unuttuk her şeyi, birlikte gülmeyi, birlikte sevinmeyi,
Özlemeyi, sevmeyi.

En zoru da bu olmalı, sevmeyi unuttuk
Sahiden nasıl seviyordum ben seni?
Gözleri görmeyen birinin
Gökkuşağını sevmesi gibi mi?
Ne kadar sevmiştim,
Bir denize kaç dalga sığarsa o kadar mı?
Sahi sen nasıl sevmiştin beni?
Sessiz sedasız çekip gidecek gibi mi?
Her hareketinle canımı acıtacak kadar mı?

Sami Arlan..