Kır gönlünün zincirlerini
Çıkar üzerinden esaret gömleğini
Azad et sende sevda kuşunu
Hayat dediğin çok kısa
Anlamadan geçiyor bak ömrümüz .

Susuyorum
Söylenecek çok şey var aslında
Susuz kaldı sevda çiçekleri soluyor
Sana olan sevgim gibi
Onlarda bir yudum sevgiye hasretler şimdi .

Sensiz kimsesiz
Kalabalıklar içinde bir hiçim
Yalnızlık teslim aldı yüreğimi
Ağlıyorum
Sanki suçlu benmişim gibi .

Kim bilir
Belki bir gün güleceğiz bu halimize
Süt liman olacak herşey
Gül küsmeyecek Bülbüle
Yine hasbıhal edecek .

Biliyor musun?
O kadar doluyum ki
Dokunsan ağlayacağım
Bazı akşamlar sahile atıyorum kendimi
İçimdekileri dökmek
Sana olan kinimi kusmak için
Başımı hangi yöne çevirsem karşımdasın
Adım atmadığım yer kalmıyor
Cebimdeki son sigarayı da yakıyorum .

Gökyüzünü seyrediyorum kayaların üzerinden
Şahit oluyorum yakamozların denizle sevişmesine
Her dalgada öpüyor dudaklarından denizi
Çiziyorum resmini ufuk çizgisine
Hiç değişmemişsin gülümsüyor yüzün
Gözlerimi ayıramıyorum gözlerinden
Tükeniyor nefesim .

Zaman o kadar acımasız ki
Nasıl da değiştirdi bizi
Değişmeyen tek şey var sevgili
Gözlerimin daldığı her yerde sen çıkıyorsun karşıma
Gözlerim doluyor
Gözyaşlarım dönüşüyor hovarda yağmurlara ...





Refik
30 . 03 . 2019
İstanbul