HEPSİ ÜÇ GÜN


Yokluğunun;
Daha üçümcü günü,
Bitmemişti bile..

Başıma neler geldi neler..!

Rezillik;
Hat safada,
Utanç desen aynı..

Yanımda olsaydın;
Belki, sen’de diskinirdin.

Öpmezdin;
Öptüklerine,
Belkide pişman olurdun..

Miden mi bulanırdı,
Belkide...?

İlk günü sabahı,
Aklım başımdamıydı.

Bilmiyorum;
Ama, bi tuhaftım.

Apatman görevlisine;
Selm verdim,
Anlamsız mimik yaptı, Anlamadım ki..

Dolmuşta;
Otobüste, iş yerimde,
Her kes kendinden şüpeliydiler.

Ama; Bana bakıp,
Çıt, çıt yapıyorlar

Bi tuaftı o gün..

Aynısı metro da yaşandı..
Anladım ki, sorun bende..!

Personel servisinde;
Ertesi gün hapını’da,
Kullanan da olmamıştır.

Ama;
Ortalıkta bir koku vardı,
İnceden, inceye. !!

Bende fark eder oldum;
İki gündür ağırlaştı,
Sorunun kaynağı bendim de,
Neden bendim, neden ?

Yalan olmasın;
Üç gündür, rezil oldum..

Son günü;
İş arkadaşım,
İşe gelmedi.

Sabah servis almadı..!

Dolmuş;
Yallah şöför,
Şarkısı ile, korna çaldı gitti..

Eve geldim..
Apartman sakinleri,
Biinayı terk etmişler.

O’ koku var ya; o’ koku;
Beni, yine terk etmedi..

Eve çıktım;
Kokuda, benle ev’e çıktı,
Banyo yaparsam,
Geçer sandım..

Aynanın karşısına geçtim;
Kokuyu aradım,
Gömleğimi açtım ki,
Ne göreyim..!!

Kalbimin üstümde;
Garip şekilli,
Siyah leke var..

Elimi dokundum;
Ateş gibi ve acımsı,
Yanık kokusu, sardı ev’i.

Meğerse;
Sensizlikten,
Kalbimin üst kapak,
Contası yanmış...

Hasretim..


Bilent ATALAY
15/05/2013
İstanbul