Sonu olmayan şarkımdın,
Dilimden düşmeyen dua gibi,
Yaşadığım şiirdin.
Her satırda seni sana yazıyordum,
Sen okusanda fark etmiyordun.
Oysa ben her kelimemde,
Bir dantel gibi işlesemde seni,
Hep bir yanı eksik kalıyordu.
Mışralarım yetim kalmıştı.
O Misk i Amber kokundan,
Yüreğimde can bulan papatya.
Yavaş yavaş soluyordu yokluğunda.
Umursamaz gidişin,
Sonunu düşünmeden,
Basit bir vedayla olmuştu.
Bir çaresiz bakışım,
Birde Hırçın bir yağmur kalmıştı ardından.
Gözlerim ıslandıkça,
Yüreğimdeki o yetim üşüyordu.
Seni gözlerime değil de,
Kalbime gömüyordum,
Daha fazla acıtma bedenimi diye.
Velhasıl,
Fırsat buldukça yerli yersiz,
Sebepli sebebsiz,
Her damlasında sen akıyordun,
Ciğerimde bıraktığın o soğuk boşluğa.
Ruhuma acı veriyordun,
Ben ölüyordum sen kaybından.
Herşeye rağmen,
Sen yeniden can buluyordun bedenimde,
Çünkü Sen artık Ben’din.

~Can Kenarım~