Kıvrım kıvrım Tuncelinin yolları
Tüfege sarılı kalmış kolları
Pançonun altında yatmış halleri
Dağ başında donmuş benim Mehmedim

Evladi ölmeyen bunları bilmez
Gerip isen zaten hiç yüzün gülmez
Bazısı dese de, Şehitler ölmez
Dağ başında donmuş benim Mehmedim

Birileri muzla havyarı yerken
Çok canlar yanacak bu ihmal varken
Kendi evlatları poker oynarken
Dağ başında donmuş benim Memedim

Anlamadım gitti bu nasl işti
Ocaklara Ateş değil kar düştü
Nasıl oldu bilmem aklımız şaştı
Dağ başında donmuş benim Mehmedim

Annelere kim verecek haberi
Yavrum diye şimdi yanar cigeri
Kimisi hamamda, silerken teri
Dağ başında donmuş benim Memedim

Askede kesermiş emir demiri
Kimler verdi yavrum size emiri
Aylar dan Ekim di değil zemheri
Dağ başında donmuş benim Mehmedim

Sarıkamış gibi yıllar sonrası
O nasıl bir yermiş soğuk havası
Hemde son baharda kar fırtınası
Dağ başında donmuş benim Mehmedim

O havada neydi götüren etken
Ayrımı düştünüz yavrum birlikten
Bu şahadet dostlar hep gariplikten
Dağ başında donmuş benim Mehmedim

Cezası verilsin varsa gafletin
Ne gafleti hatta bu garabetin
İmkanı yokmuydu Koca devletin
Dağ başında donmuş benim Mehmedim

Yorganları kardı yastıkları taş
Gözümden süzüldü iki damla yaş
Kul Hızır’ım daha ne desin gardaş
Dağ başında donmuş benim Mehmedim
Dağ başında donmuş benim Mehmedim

Nuh Ali Berk
(Kul Hızır)