AH İSTANBUL

…Ah İstanbul, sen yok musun sen!
Boğaz köprüsünün o büyüleyici manzarasını
Kız kulendeki o gizemli öykünü dinlemeye
Deniz kokunu içime sindirerek solumaya
Martıların dans edişini izlemeye geldim.
….Ah İstanbul, sen yok musun sen!
O esrarlı güzelliğine dayanır mıyım ben
Her köşende bir tarihinle bütünleşen
Buram buram sanat eserlerinle, her şeyinle
Taşın ve toprağınla hep gündemdesin sen
…Ah İstanbul, sen yok musun sen!
Sevinçler ve hüzünlere sahne olan otogarında
Boğulmuş hıçkırıklara hep şahit olursun
Dünyanın dört bir yanından sana gelenlere
Nasıl da kucak açarsın sonsuza dek
…Ah İstanbul, sen yok musun sen!
Şimdi benim yüreğimi dinliyor musun
Hep sevdiklerimi verdim ben sana
Yıllarca acımadan hasret beklettirdin bana
Özlemimi içime gömerek verdim onları kucağına
…Ah İstanbul, sen yok musun sen!
Kördüğüm olmuş duygularımı
Boğulan hıçkırıklarımı gizledim sevdiklerimden
Özlemden yangın yüreğime senin ellerinden
Bir yudum su serpmeni bekledim senden
…Ah İstanbul, sen yok musun sen!
Otobüs duraklarındaki ayrılış sahnelerinde akan
Kurumuş gözyaşlarımın izini aramaya geldim
Sevdiklerime el sallayıp vedalaştığım anlardaki
Acılar yumağını unutup çözmeye geldim.
….Ah İstanbul, sen yok musun sen!
Hep takvimlerde bana gün saydırdın neden
Senden bir teselli istedim ama vermedin
Vapur sesleriyle karışan hıçkırıklarımı
Hiç mi kulağını açıp ta dinlemedin
…Ah İstanbul, sen yok musun sen!
Aç kollarını İstanbul, yine geldim sana.
Yağan karın ile karışan hüznümü bıraktım sana
Neden hep sevdiklerimi aldın elimden
Neredesin İstanbul, gel sil akan gözyaşlarımı
Ne duruyorsun su serpsene yangın yüreğime
…Ah İstanbul, sen yok musun sen!
Şimdi gidiyorum sana yine sevdiklerimi bırakarak
Buğulanan gözyaşlarımı içime akıtarak
Yıldızlarla selam göndereceğim ağlayarak
Elveda İstanbul, elveda, kızgınım sana
Gidiyorum işte ardından el sallayarak...


SABİHA SERİN