BENİM ANNEMİN
Basmadan kadifedendi sayası
Ne tırnağı vardı ne de boyası
Yakardı çatlak ellere kınası
Nasırlı idi elleri annemin

Heybeler dokurdu, kilim dokurdu
Gaz lambası yanar kur’an okurdu
Güğümleri kazanları bakırdı
Çok tatlı idi dilleri annemin

Diz çökmeden suyu bile içmezdi
Başını örter sokakta açmazdı
Erkek yolunu kesip de geçmezdi
Omuzda gitti salları annemin

Babam yatmadan o asla yatmazdı
Ekmek bayat diye çöpe atmazdı
Işine hile ve yalan katmazdı
Gözümden gitmez halleri annemin

Akşamdan yarına yaprak sarardı
Harman savururdu haşhaş kırardı
Kağnı gölgesine sofra kurardı
Toz savururdu yolları annemin

Yogurt çalardı taş gibi tutardı
Çayına ıhlamur kekik katardı
Bahçesinde menekşeler biterdi
Mis gibi kokardı gülleri annemin

Kirman eğirirdi, kazak örerdi
Kazanlar kaynatır bulgur sererdi
Kapılardan besmeleyle girerdi
Yorgun düşerdi dalları annemin

Sabah ezanından evvel kalkardı
Ocağın altını hemen yakardı
Hamur mayasını una katardı
Çok bükülürdü belleri annemin

Göz hakkı verirdi ekmek ederken,
Kısık sesle konuşurdu söylerken
Besmeleyle baslardı yemek yerken
Şükür eserdi yelleri annemin,

ŞAIR EBUZER OZKAN