BENİM ANAMIN

Fistanı çiçekliydi oyalıydı yazması
Ne bir eğlencesi vardı ne de gezmesi
Hiçbir kimseye yoktu darılıp da kızması
Yüreği merhamet doluydu benim anamın

Kınadan başka ne makyaj bilirdi ne boya
Bakraçları alır giderdi çeşmeye suya
Yüksek sesle konuşmaktan hep ederdi haya
Yolu Nebi’nin has yoluydu benim anamın (S.A.V)

Tandırda ekmek pişirirken akardı teri
Uzun fistanı yürürken süpürürdü yeri
Çok çalışmaktan nasırlıydı onun elleri
Yatarken yastığım koluydu benim anamın

Sabahları horozlardan da önce kalkardı
Suyu ısıtır leğende çamaşır yıkardı
Bir yetim görünce de gözyaşları akardı
Şefkatli gözleri suluydu benim anamın

Ne bayramı vardı anamın ne de tatili
Yüzü hep gülerdi baldan da tatlıydı dili
Misafirperverdi cömertti açıktı eli
Huyu meleklerin huyuydu benim anamın

Tandırı yakar davar sağar dikiş dikerdi
Yemek yapar Hamur yoğurur bostan ekerdi
Hasreti gibi dünyanın kahrını çekerdi
Köyden ayrılmak en zoruydu benim anamın

Garip Hasreti (Filat YAZICI)