SENSİZ (469)

Öyle bir sevda ki ateşi közü.
Yakıyor yüreği sönmüyor sensiz.
O gül cemaline hasrette özü.
Bülbül bile güle konmuyor sensiz.

Onca yol yürünmüş aşılmış dağlar.
Yeşil ovalarda aşk olmuş bağlar.
Delinmiş sineler yürekler ağlar.
Akıp gider yaşlar dinmiyor sensiz.

Dostlar meclisinde dost gönüllerde.
Türküler söylenir dostça dillerde.
Aşk varsa değişir tat sevgilerde.
Hayal kurmak bile olmuyor sensiz.

Ay ufka yanaşır yıldız buluta.
Goncaya döner gül, el ile tuta.
Dikenini boş ver batarsa bata.
Kanayan yaralar durmuyor sensiz.

Sevgi bir kutsiyet yüce dilekte.
Gücünü buluyor kolda bilekte.
En nihayetinde son güç yürekte.
Yetirmiyor gayri vurmuyor sensiz.

Ey Zayi Ozan’ım neyi ararsın.
Ara dur bakalım belki bulursun.
Aradığa varır divan durursun.
Yürek bir huzura varmıyor sensiz.

İlhan ATEŞ (Zayi Ozan)
Ankara, 09/05/2018/ Çarşamba
Yayın : 10/05/2018 Perşembe
www.edebiyatdefteri.com/siir/1163433/