bir güneş sızıyordu uyku getirici bir güneş
bir adam oturmuş koltuğa
düşünüyordu yıllar öncesini
kız kardeşi canlandı gözlerinde
on bir yaşında tombul tombul yanaklar
kestane rengi saçlar
ve pırıl pırıl minik bir yüz
Allah’ım ne güzel bir çocuktu öyle

Sevginin tüm akışları O’na doğru olmalıydı
her güzel şey O’nundu sanki

Ya şimdi dedi adam içinden
ya şimdi ne olmuştu
o güzel Hale serseri içki dostu birisine mi düşmüştü
geleceğe umutla koşan kız
kadersizlik türküleri söyler olmuştu
solup gidecek miydi
fakirliğin
umursamazlığın
cahilliğin
bu muydu ödülü

ne çok kızıyordu babasına
ve babasının aklını çelenlere
kız çocuğu okur muymuş
kocası beslermiş ya
beslesin
bakarmış ya
baksın
kız çocuğu okur muymuş
okumaz da umarsızlığın
kölesi mi olurmuş

Bitirince Orta’yı ebe okuluna gidecekti
ne güzel hazırlamıştı kitaplarını
yüreği pır pır ediyordu

bitirince oklunu binlerce bebeğin doğumuna yardım edecekti
dua alacaktı
kurtaracaktı ezilmişliğini
onurunu koruyacaktı
kadersizlik türkülerini unutacak
O beyaz karanfil uçacaktı güneşe doğru kanat açıp
Yeni tomurcuklar üretip beyaz karanfiller açacaktı
01 KASIM 1995-22 MAYIS 2008