Bir kurgunun içinde hissediyorum kendimi
Beynimde karma karışık düşünceler
Geçmişimde ki izleri silmek istiyorum
Hangi yöne dönsem karşımda sen

Neler oldu böyle bize
Dipsiz bir kuyuda gibiyim
Karanlıklar sardı her yanımı
Tünelin ucundaki ışık da söndü

Duvarda ki saat durmuş
Akreple yelkovan gösteriyor maziyi
Yoruyor benliğimi yaşadıklarım
Hiç değişmedi sana olan duygularım

Bozuyor ayak sesleri gecenin sessizliğini
Korkularım kesiyor hayallerimin önünü
Bir daha görecek miyim seni
Siyah beyaz düşlerimde

Elimde sır gibi sakladığım günlüğüm
Sırada bekliyor unutmak istediğim anılarım
Kendimi hiç böylesine aciz hissetmemiştim
Gözyaşlarımdan yazdıklarımın hepsi silindi

Keşkeler zincirinde tükeniyorum
İyikilere sığınıp
Eğer çözüm olsaydı ayrılık
Söyle adaklar adanır mıydı hiç
Bu denli çaresiz kalır mıydım
Korkularım kement gibi boynuma geçer miydi ...





Refik
03 . 04 . 2018
İstanbul