Nerede olduğunu bilmeden yaşıyorum
Varlığımın sebebini sorguluyorum
Aynalarla yüzleşiyorum
Kapatmam gereken birçok konu var
Fakat hepsi beynimin arşivinde
Sırayla dizilmiş gibi oldukça muntazam
Artık taşıyamayacağım kadar ağır
Çekingen bir tavır sergilememişken
Bunca zamana kadar,
Şimdi kendimden bile kaçıyorum.

Utandığımdan ruhumun saçları ağarmış,
Yaşlanmış epeyce gözleri görmüyor
İşitemiyor söylenenleri
Bedenim de yürümeyi yeni öğreniyor gibi
Adım atmak isterken bile
Tutunacak birini arıyor ellerim
Bir ikilemin ortasında olaylar
Nereye sürüklerse orada buluyorum kendimi
Gitmek istediğim bir yer yok artık
Ya da söylemek istediklerim.

Acıma tuz niyetine
Seni bastığım günlerin şerefine,
Gözlerimi yaşartacak her sözü
Armağan ediyorum kendime
Gelmesi gerekenlerde
Aramızdaki tek sorun mesafe değildi
Bahaneydi yollar, denizler, dağlar
Ben insanların içinde ağlayamam,
İnsanlar benim içimde ağlar.

Sami Arlan..