gözlerin yeşil mi hala,
baharı hatırlatırcasına,
yoksa biraz buğulandı mı,
hüznüyle sonbaharının,
yüzünde ki çizgiler,çektiğin acıların şahidi,
ya ellerin titriyor mu yine,
vuslatın hasretiyle,
dilin de eski zaman şarkıları olurdu,
hepsi ayrılığa dair,
umut,batan bir gemiydi sanki,ıssız limanların da..

işte böyle,
ben seni yazmadım,okudum sadece,
en sevdiğim şiiri okuyormuş gibi,
gözlerinde ki bir kaç umut kırıntısının,
ellerinin buz kesilmesini,
titreyen sesini heyecanlanınca,
yüzünün kızarmasını utanıp sıkılınca,
saçlarında ki beyazların tel tel,
yılların katkısı her bir çizginin,
anlamını okudum yüzünden,
küçük notlar tuttum kaybolan ümitlerinden,
bazen kızdım,
bazen küstüm sana,
bazen de üzüldüm,
kendine yaptığın haksızlıklardan,
ama en çok sevdim seni,
insan olarak yaratılmıştın da zaten,
ben senin insanlığına kattıklarını sevdim...






emine rezzan sipahi