Hayata beş kala
veda ediyordu yaşamaya
çatlamış topuklu,kirli ayaklarıyla
sürüklüyordu terliklerini boyna
göremediği sonsuz karanlıklara
bitap düşmüştü yoksulluğa
cep delik.cepken delikti
kirletilmiş duygular ırmağında
yüzdürülmüştü yıllarca...
boşa mı kürek çekmişti acaba
yoksa talih mi gülmemişti ona
biçare yalnızlığıyla
salınırken yüksek kaldırımlarda
hangi insanlık dem olup
girerdi yokluğunda koynuna
küfür etseydi eğer hayata
girmez miydi sonra günaha
durdu,düşündü dakikalarca
kıvranırken açlığıyla
koyuverdi yorgun bedenini
kimsesizler durağındaki
ıslak asfaltta...
**************************************
bu yüzdendi bütün kavgamız
park köşelerinde
ıslak asfaltlarda
kendi yalnılığında kalmasın insanlar diye
düştük kavgalara...
insanlığa inanmıştık
birde sevgiye....
heyecanlıydık,ölçüyü kaçırmıştık biraz
joplandık
hapisanelere düştük...

bütün hesaplardan,istemlerimizden vazgeçtik
yıllardır hep sustuk...
ne garip ülke burası böyle?
hayvan barınakları var
doğayı koruma dernekleri
ama nedense
kimsesizleri konuk edecek
onları sahiplenecek doğru dürüst yerler yok...
olanları biliyorum...
first laydyler
reklam yapmak isteyenler
korumalarının eline tutuşturup bir kaç poşet
bir kameralar ordusuyla buraları ziyarete giderler...
giyidirirler
poz verirler
anlı şanlı bir kaç süslü sözcük...
hepsi o kadar...
sıkça rastladığım bir manzara olduğundan mı ne
çok duygulandım efendim...
duyarlı yüreğinize sağlık...
saygılarımla şiir dostu...