HIÇKIRIK
Kar toprağa nasıl düşerse,
Ben de öyle düşüyorum yalnızlığıma.
Bir köknar ağacında geçiyor geç kalışım,
Bilirsin acıyı severim.
İçin için ağlamayı da,
Uzaklar engel mi ki, var olmaya?
Ölümü düşlercesine düşünüyorum,
Bir kırlangıç misali kanatların da.
Her çığlık notadır kulaklarım da,
Dünlerim yaşanmadı,
Yarınlarım meçhul.
Kimi mısralarım da demlenir ,kimi ruhumda,
Bir yudum huzur bulur âşiyan yollarım.
Solar tepelerde kardelen çicekleri,
Bozulur karların gizemi çöl kudurur.
Çığlık atasım gelir ,karın buzlu havasında,
Martılar seslenir rüzğarlı tepelerden.
Ayaza keser denizde yosun kümeleri,
Yelkenler yatar uykuya, okyanuslar rüyâda.
Kızıl akşamlar geçer aheste aheste aklımdan,
Kırık bir saz , sararmış bir resim bekler anı defterinde.
Ümitler canlanır sancılı bir gidişin ardından ,
Ürkek ve utangaç bir çocuk misali dalarım yalnızlığıma.
Ve bir Şahmeran gibi düşerim vefasızlığına....

ZEHRA YÜCEL (5.2.2018)Saat 23.28)