Kelepçelendi ruhun,benim ruhuma,
Neler yapmaz ki insan,saçlar uğruna.
Saçların sonsuz hazlar,verir ruhuma,
Gözlerim sevdasına,sürgün saçların.



İnsan gün batımında,güneş sanıyor,
Sanki güneşten parça,ufuk yanıyor.
Çılgın esen rüzgarlar,seni tanıyor,
Altın ışıklar gibi,süzgün saçların.



Bazen ayrılıklar da,düşer araya,
Kederler çöreklenir,sırça saraya,
Eskimiş sevgileri,basar yaraya,
Karartır tellerini,üzgün saçların.



Bazen sevda ırmağı,bukle yapışın,
Saman yolundan yıldız,toka takışın,
Mutluluklar veriyor,yana atışın,
Başaklardan dalgadır,özgün saçların.



Saçlarının her teli,bağlar kalbimi,
sabah meltemi okşar,her bir telini,
Sevdayı fısıldayan,sabah yelini,
Alıp getirir bana,düzgün saçların.



Her teline bir mısra,şiir yazdırır,
Unutulmasın diye,kalbe kazdırır,
Aşk sarmaşığı gibi,ruha sardırır,
Dolanır özlemime,sorgun saçların.



Meltem hışırtısından,mutluluk bekler,
Rüzgarlar tellerine,sevdayı ekler,
Gönül aşk kıyısında,vuslatı bekler,
Ateşten bir demettir,orgun saçların.



Tuğal KÖSEMEN
11.Ocak.2018


Açıklama :
Süzgün = Mahmur,işveli
Özgün = Benzeri olmayan,doğal
Sorgun = Uzun güzel saç
Orgun = Ateşten yaratılmış