Evvel gonca gonca çiçek açardı
Dalında kelebek kuşlar uçardı
Güleryüz ekip de sevgi biçerdi
Dalları kırılan o benim işte

Binlerce dertlerle karıldı artık
Sevgi dolu kalbi, kırıldı artık
Sabırdan taşlara sarıldı artık
Çatlayıp yarılan o benim işte

Duyguları huysuz kalbi nasırdı
Gecesi bitmeyen sanki asırdı
Tan vakti gözleri yaşa esirdi
Kadere darılan o benim işte

Gülmedi bir defa özü ağladı
Dilden çıkıveren sözü ağladı
Pınarı kuruyan gözü ağladı
Kim diye sorulan o benim işte

Feleğin çarkına bulaştı bazen
Figanları arşa ulaştı bazen
Ecelle el ele dolaştı bazen
Ölüpte dirilen o benim işte

Başa çıkamadı kör kaderiyle
Rabbim göstermesin bes beteriyle
Yinede şükredip bu kederiyle
Gurbete sürülen o benim işte

Gün be gün tükendi içten süzüldü
Eş dost ahbapları ona üzüldü
Şiir yürek diye mahlas yazıldı
Defteri dürülen o benim işte

Sevda Doğan Karakaş