Bu gün çarşı pazar dolaşırken.
gözlerime ilişti,
kırmızı bir vazo, sen geldin aklıma yine.sen
gözlerimden yaşlar aktı .
yüreğim de bir acı hisi ile,
kocaman bir offffff çektim
.
Başlangıcı tatlı başlayan
bir dostlugun,kör olası yokluğun verdiği çaresizlik
ve şöhret olma yolundaki isteklerin
kötü insanların,
kocağında son bulan pişmanlıklar.
çare olmadı hiç bir yaraya.
.
Ne desem ki bilmiyorum.
Ben bakmaya kıymazken
sen, masadan, masaya
dolaşıp duruyordun.
.
Bazen insan olmaktan’
bile utanıyor insan.
ve bir taraftanda da
saf saf aşk naraları atıp,
kendi kendine gelin güvey olan.
şiirler yazıp aşkını haykıran zavalı aşık
bekliyordu, aşkını büyük bi umutla
kimse silmiyordu,
gözlerinde ki, akan yaşları.
.
Çünkü her şey para olmuştu.
kim fark edebilebilirdiki onu,
para hırsı icin satılmıştı çoktan.
.
Herkes bir sey kapma’nın peşinde idi.
yani alan mumnun satan memnundu.
satan gibi
Aşık ise Alacağı, temiz aşkı, düşünerek
bulamıyordu bir türlü .
ama yine bir umut vardı için de
.
Onun için destanlar yazıp, düşündüğü aşkının
döneceğini bekliyordu. belki de.
Sonra aylar yıllar derken,
ne bir haber, ne bir mektup vardı,
sevdiğinden.
.
Bir gün.yine
dükanları, bir bir dolaşırken,
çarşı pazar da, o elinle verdiği
kırmızı vazo gözlerime ilişti
ve sen geldin aklına, yine sen
.
Hüzünler yeşerip, bir bir düşüyordu
yüreğine.
bir süre uzaklar da,
baktı durdu seyre durdu
hayallere daldı gözlerinde yaşlar aktı
Belki pişman olur da hani
döner diye hayallerine dalıyordu
yolunu bekliyordu sevdiğinin
hep gözleye gözleye.
Nerde bile bilirdi ki
o kırmızı renkli vazo,
ona olacak her gün çile.
ne söylerse boş herşey nafile
.
5.11.2017
Servet BARDAK