Gönlüm zindanında neler ağlıyor;
Biri vefa ,biri sevgi ,biri aşk...

Neyleyim sarayı ,neyleyim tahtı,
Gönül yağmasında yıkıldı bir köşk.....

Sevgi muhabbetin annesi olur,
Mutlak sevgiliyle olur ancak meşk...

Sönen öksüz aşkın alevi küldür,
Beyhudedir ona çaresiz koşmak...

Seni çağırmadı gülün sohbeti,
Değer mi dikenli bir yolu aşmak...

Sabır deryasında kal da ağlama,
Yaramaz bir işe zamansız taşmak...

Gönülde davet yok ,gözlerde vefa,
Silinmiş bir isme ;nedir bu şaşmak...

Yal dostları pervaneyken önünde,
Onları tanıtır apansız düşmek...

Sönen bir yangına üfleme artık,
Ağrıtır kapanmış yarayı deşmek...

Gönül pazarında vefayı buldum,
Değeri çok yüksek beyhude şaşmak...

İtibar bitmesin, varlık bitsin de;
Her ikisi yoksa ;gör nasıl düşmek...

Çileler yoğurur ,dertler yoğurur,
Gerçek olan inan gönülde pişmek...

Katre-i zehr olan yaşlar çare mi?
Neyi halledecek gönülden küsmek...

Musa DOĞRUER(Teslimi)
26 eylül 2015