KALMAMIŞ (345)

Hak hukuk yok olmuş tartı bozulmuş.
Belagatin bile adı kalmamış.
Tabelası var da kendi yok olmuş.
Adaletin bile adı kalmamış.

Çoğu kez karşıtlar suçlanır olmuş.
Siyasettekiler koçlanır olmuş.
Yönetim değişmiş taçlanır olmuş.
Sadaretin bile adı kalmamış.

Meclis blokeli emre amade.
Söz alamaz vekil bundan ziyade.
İzinsiz icraat yoktan azade.
Hükümetin bile adı kalmamış.

Kimisi kendinde üstünlük görmüş.
Kandırıldık halkım affetsin dermiş.
Seçimler manasız öylesi varmış.
Vekaletin bile adı kalmamış.

Ohal çıkarılmış bir sanat gibi.
Bazılarına da kol kanat gibi.
Dillerde terane çok bayat gibi.
Suhuletin bile adı kalmamış.

Ülke baştan başa yanar kavrulur.
Güvenlik güçleri her gün vurulur.
Sanılmasın durur ne de durulur.
Sükunetin bile adı kalmamış.

Bunca aylar yıllar gelip geçince.
Söz verilir sözler dönmez sevince.
Okumayan ermez yüksek bilince.
Fikriyatın bile adı kalmamış.

Ülkede eğitim tarumar olmuş.
Yazı tura ile bir kumar olmuş.
Skandal sınavlar üst üste gelmiş.
Tedrisatın bile adı kalmamış.

Sistemimiz farklı başka frekans.
Çıkarılmış öne dinsel referans.
Şeyhlere, şıhlara dince reverans.
İlmiyetin bile adı kalmamış.

Öyle de çok zaaf var ki imanda.
Herkeste takiye inanç amanda.
Tarikata biat ahir zamanda.
Sadakatin bile adı kalmamış.

Zaten öğreniyor dini halkımız.
Hepimiz de inanç budur farkımız.
İlim ve fen ile dönmez çarkımız.
Fenniyatın bile adı kalmamış.

Daha ne çok şey var, adı kalmayan.
Gönülce gönüle ruha dolmayan.
Kaybolmuş Türkiye’m arar olmayan.
Siyasetin bile adı kalmamış.

İlhan ATEŞ (Zayi Ozan)
Ankara, 20/08/2017 Perşembe
Yayın : 26/08/2017 Çarşamba
www.edebiyatdefteri.com/siir/1113663/