Bir zamanlar seninle gönüllerimiz şendi
Hazanlar zor geçse de baharımız gülşendi

Dökülürdü dillerden elif-bâ’lar ve mîmler
Yer yerinden oynardı yapıldıkça hatimler

Ehl-i semâ misafir olurdu dârınıza
Adeta nur yağardı mesut didârınıza

Binlerce masum yüzler gıpta ile bakardı
Abdest aldığın sular şehâdetle akardı

Sana intisâp etmek en büyük şeref onur
Hâtem-ül embiyâ’dan sirâyet eden o nur

Teşrifin Silistre’den, dinim gibi gariptin
Davan uğrunda cesur,yılmayan muhâribtin

Sana nasıl hasretiz,nasıl özledik bilsen
Rabbim izin verse de yeniden gelebilsen

Silsile-i sadâtın son halkası üstâzım
Ömrüm yoluna feda sana lâyıktır tâzım

Manevî himayende dalgalanırken alem
Dertler sukût ederdi,ne ızdırap ne elem

Yeşerirdi gönüller,Kur’anın ikliminde
Olağanüstü haller belirirdi kiminde

Emanetini bugün vakârla taşıyoruz
Uzağında değiliz seninle yaşıyoruz.

Ben bir hiç’im
Halit Belgeli

Kocasinan/Kayseri