![]() Ufkumun Yalnızlığı
Kaybolmaktayım ararken benliğimi
Ufuktaki varlığıma hiç benzemiyor Ah yoksa bu yokluğumun kendisimi Ufkumun yalnızlığı varlığımı eziyor Yaşarken ölürüm ölüm hayatın ibadetidir Hangi umut bir sevdaya gülümser şimdi Çektiğim acı mutluluğumun dilencisidir Mutluluktur her zaman gönül zengini Yalnızlığım tek tabanca kendine yeten İlham perisi nazar vurmaz gonca güle Hüzünler bulur beni sol yanımda biten Döksem dökülür kağıda döner şiire Aradığım belki de bir aynadır Kendi kendimi bulabilmem için Genellikle bulduğum yansımadır Özüm sözüne sadık tutmaz kin Ufkumun yalnızlığı kıssadan hisse Akan gözyaşlarımı gözlerimden dinleyin Hüznüm derya olur sığmaz ömüre İnciler biriktirdim ben sizler incinmeyin Yusufun inancı değil miydi kuyuyu aydınlatan Benim yokluğum kuyu misali bir ışığa hasret Varlığa hasret yaralar eskittim içerde kanayan Umudum yaralarıma şifa olur ummadan medet Zamanı ufkumun yalnızlığına bağladım Nihai yolda her insanı aydınlatan inancıdır Sabırdır bize ebedi gerekli olan anladım Gönül kadehine dolan sabır içilesi şaraptır Ufkumun yalnızlığı bana müjde verir Kendimi duyabilir görebilir okuyabilirim Yalnızlık varlığın yokluğa bir emridir Öyle ki ben varlığı yokluktan öğrendim Deryadır damlayı kendiyle sır tutan Çöllerin susamasıyla aşık olacağız Bir gönülde var olur her umman Gönüldeki leylamızı arayıp bulacaz Varlığın bizlere sunduğu elbette ki aşktır Ufkun yalnızlığı aşk ile güzelce giderebilir Aşkın hakka uzanan yolu gönülde saklıdır Ufkunu aşkla aydınlatan tekrar dirilebilir Sinan Bayram |