Ben kendimi nasıl tarif edeyim
Su üstünde duran yazı gibiyim
Bir yol bulamadım nere gideyim
Umman çöllerinin tozu gibiyim

Bütün acıları bilenler varya
Yaşarken içine ölenler varya
İçi kan ağlarken gülenler varya
Sanki ben onların yüzü gibiyim

Arayıp ta mutluluğu bulmayan
Gülse bile yüreğinden gülmyen
Yağmurda ağlayıp belli olmayan
Dertli insanların gözü gibiyim

İçten içe günden güne eriyen
Derdi katık edip sofrada yiyen
İyi olmayıpta iyiyim diyen
Çaresiz birinin sözü gibiyim

Halen çekiyorum dertlerim yeni
Bu yüzden kaybettim olan güveni
Dışımdan görenler ne bilsin beni
Gülerek yaşanan sızı gibiyim

Eksik olur ise eğer bir yanın
Rahat edermi hiç içinde canın
Yarınsız yaşayan nice insanın
Dünyadan aldığı hazı gibiyim

Kimse okumasın bana terane
Bedenen harabım gönlüm virane
Diyar diyar gezen dertli divane
Bir garip aşığın sazı gibiyim

Ciğerimi yaktı derin bir konu
Nere gider bilmem bu işin sonu
Gönlümde yaşattı hep erezyonu
Sanki dört mevsimin güzü gibiyim

Dile gelir amma her yerde denmez
İçimdeki sızım ondandır dinmez
Yüreğim de kor var bir türlü sönmez
Ocak ateşinin közü gibiyim

Sistemidir bunlar sanma ağıdım
Sanırım anamdan derdinen dogdum
Kul Hızır’ım dostlar hayat tan soğudum
Ben kuzey kutbunun buzu gibiyim
Ben kuzey kutbunun buzu gibiyim

Nuh Ali Berk
(Kul Hızır)