aynalara bakmana gerek yok artık
kırılan cam parçalarında arama beni
ağlamaktan yoruldu gözlerim
istesen de tanıyamazsın değişti yüzüm
biliyorsun bir yanım sende kaldı
içimdeki yangınları söndüremezsin
hayat kaynağımdın sen benim
varlığında neşem yokluğunda can bulduğum
senin için bir oyunmuş aşk sandığım
böyle mi bitmeliydi sevdamız
söyle mutlu musun şimdi eskisi gibi
peşin sıra çıktım merdivenleri
koşar adım birer ikişer
yetişmek ne mümkün yoruldum
hayatın akışına ve sana
darmadağın olmuş bir dimağ kaldı sadece
senle olan hayalleri mi ertelemek kolay mı
umutlarımı kaf dağının arkasına mı atayım
ya gözlerimdeki yaşlar
menbaı kurumuş iki damla değil ki
sana dair tüm beklentilerim beyhude
çok uzaklarda da olsa mutluluk var mı sahiden
yoksa ben mi hak etmedim mutluluğu
beklentilerim hep korkularım oluyor gelecekten
gülme mi engelliyor sana olan matemim
birde aramızdaki mesafe ve çaresizliğim
yeter artık ne olur son bulsun sessizliğim
tut ellerimi sımsıkı bırakma sakın
çıkma kal sol yanımda
nefesim ol her soluduğumda
gelişi geciken bir bahar gibisin
buzlar eridimi ki sevdiğimi bilesin...


Refik
05.04.2017
İstanbul