Rüzgarlar kelimelerimi göğe uçurdu,
Nisan’da yağmur acıtır dokundukça,
Gökkuşağı şekli alır, aşkın cümleleri,
Aşkın tazelenip, yeniden dokundukça…


Nisan’da açan çiçek kadar olamadım,
Solgun yapraklı, kuru daldır, ağacım,
Kıskanırım Nisan’ı, canlanınca bahar,
Nedeni şu, bil ki, tutkuyla, sana açım…


Nisan’da kediler susar, beklemekteler,
Umut, yukarıdan tüm canlıya verilmiş,
Kimi doğar, kimi ölür, hayat zaten bu,
Benim umutlarım yay, sanki gerilmiş…


Nisan’da kan ısınır, alev çakar gönülde,
Hicran da – hasrette yaşanır ömürlerde,
Nisan’da, başlatır, kendince bahar adımını,
Aşklar palazlanmak ister, bu günler de…


Nisan’da, yıllardır neler gördü, kevgirim,
Süzüldü yalnızlık ve keder buğdaylarım,
Zannetmeyinki farklıdır bende, tüm aylar,
Nisan’da dahil, hüzünlüdür yıl - aylarım…










Veysel Kimene
Sevda Şairi
(Kemal Yenice)
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.