bir gün batımı kızıllığında
boş masalarda bekliyorum seni
gelmeyeceksin biliyorum
keşke becerebilseydik
gem vursaydık dilimize
söylemeseydik telafisi olmayan sözleri
bardağın dolu tarafını görmeyi bilseydik
acıtmasaydık kırmasaydık gönülleri
kanatmasaydık yürekleri
küllenmiş bir ateşi eşelemek yerine
yaraya tuz basmasını bilseydik
açık bir kapı bırakmayı deneseydik
boşuna pişmanlıklar
ikimiz de suçluyuz
bu çilekeş yolda
galiba biz sevmeyi öğrenemedik
oysa aşk acı çekmektir diyorken
şimdi sancıyı çekemez olduk
bir sorgulama belki bunlar
belki de keşkeler
ancak olmasaydı keşke
olur muydu iyiki
söyle ey sevgili
bizim ki hangisi
bilirim hayatın içinde hepsi var
aşk dediğin son nefese kadar
katlanmak gerek acılara
aşkın doğası bu
nefes aldığın hava
içtiğin su olur sevgili
gittiğinde kıymetini bildiğin
vakit çok geçtir artık
beklemek beyhude
yolcu yolunda gerek...





Refik
04.03.2017
İstanbul