Sessiz çığlıklar içindeyim bugece,
yağmur yağıyor yine gözlerimin
çağlayan pınarına. Kara geceden
kalan yalnızca biraz hüzün.
Sensiz gece özlem birikmiş kalbimin
sensizlik köşesine. Dağlardan gelen
soğuk havanın pençesi, keskin bir bıçak
gibi vuruyor yüzüme, felç edercesine.

İz bırakmış yokluğun ay ışığının gölgesine,
üstünde dans eden sararmış yapraklar.
Bulutların arasından süzülen ışık, gelecek
fırtınanın habercisi gibi, alıp götürecek sanki
seni bedenimden. Denizin mavi yüzü dalgalara
esir olmuş, kayalara çarptıkça canımı acıtan
yokluğunun ağır yarası gibi.

Ormanın karanlık ürkek gözleri esir almış gözlerimi,
kurt misali parlayan gözlerinin esiri olmuşcasına.
Sana ulaşmaya çalışan çıplak ayaklarım isyan etmiş,
batan dikenlerin açtığı yaralardan akan kan kamufle
olmuş şu yorgun ayaklarıma. Rüzarın uğultusu sarmış
boş caddeleri şiirlerime eşlik edercesine yas tutmuş,
senin yokluğunu kulaklarının derinliklerine fısıldamış
acı bir nara ile.

Kuruyan ağaçların çatırtı sesleri gecenin muhafızı olmuş,
ağaçlarda sallanan ipler boğazıma düğümlenmiş nefesim
nefesine muhtaç gibi. Özlemin tozlu raflar arasına terk
edilmiş eski bir kitap sank, ilmin en güzel hali gibi.
Her renk tonundan çalmış gece, Binbir gece masalı gibi
binbir renge bürünmüş, biraz matem katmış, biraz hüzün,
biraz göz yaşı birazda sensizlik işte.

Zaman durmuş, saatler susmuş, ben susmuşum ve şimdi
sevgili kalemimde sustu. Sen konuş susma, Rüzgara bırak
sesini kıskansın deli fırtınalar gecenin soğuğuna bırak tenini
ısınsın şu üşüyen bedenim. Karanlığa inat gözlerime ışık yak
seni görmeye çalışan şu gözlerime.

Hırçın dalgalara
öncü olda gel, acıtmasın yokluğunun ağır darbesi.
Hadi destansı bir şiir yaz şimdi,
Adını kazı son satırına son söz misali son sözüm sen ol.
Seni çok seviyorum seni çok seviyorum.