Bal renkli gözlerine sevgisiz bakmaktır mevsimler
Kar gibi beyaz ellerin gülümser bahara baharda sana
Güneş gibi saydam mavi göğün altında ki sevdalara
İki gözde bir yüreğin saflığıdır yıldızlara bakmaya
Aşka bestedir sevgili ilham olur aşıklara
Gözlerindeki çocuksu bakışlardı beni sana mahkum kılan
Sensizliğin zifiri karanlıklarında gecemi aydınlatan !
İçmeden sarhoş eden baş döndüren o güzel bal rengi gözlerin
İşler iliklerime ruhuma güzelliği sıcaklı tutsak eder beni sana!
Artık susuyorum bir sürü kelimeye kemilere
Gidişinin gözlerinden öperken dudaklarım kaldı yokluğunda.
Bu yüzden yokluğunu oruç gibi dilimde tutuşum
Bu yüzden kelimelerin dilsizliğinde dilsizce susuşum…
Kendimi sende kaybettim
Yoluma çıkan her “ben” bu kadar “sen” olmuşken.
Yoksulduk sevdadan yoksunduk mutluluktan
Yüreğine kanatlanan yüreğin kanadı kırıldı kanıyor
Göğe uçurduğum umutlarım vuruldu bir bir
Yüzüme bölük pörçük diktiğim yamalı gülüşlerdeyim şimdi ..
Affet diyecek cümle artık yok gidemiyorum
Aklımdan bir sayı tutar gibi sevmek istiyorum
Kimsenin kimsesi bağırmıyor bu sokakta akşam olunca
Sesleniyor birisi arkamdan ha duyuldu ha duyulacak
Yüreğimin teline her vurduğunda tutamıyorum hıçkırıklarımı..
Konuştuklarım boş duvarlarda yankılanıyor sadece sesim
Tuttuğum o kocaman sevdayı uzatamıyorum yüreğine.

S.Muhammed KARAKAYA